|
HYDROLIZA
ATP
TRENING
WYTRZYMAŁOŚĆ
METODYKA
KSZTAŁTOWANIA WYTRZYMAŁOŚCI
TRENING
WYTRZYMAŁOŚCI
HYDROLIZA
ATP
ATP
+ H20 = ADP + Fosforan + ENERGIA
Powyższa
reakcja chemiczna to w wielkim skrócie klucz do naszych sukcesów.
Dzięki energii uwolnionej w powyższej reakcji (hydroliza ATP)
nasze mięśnie mogą ulegać skurczom, dzięki czemu możemy
biegać. Stężenie ATP (adenozynotrójfosforan) w komórkach mięśnia
jest jednak ograniczone i jeżeli wysiłek ma być kontynuowany,
ATP musi być odnawiany z tą samą szybkością, z jaką jest zużywany.
TRENING
Trening z punktu widzenia biochemii to nic innego jak oddziaływanie
na zmiany w syntezie białka. Metody kształtowania wiodących
cech motorycznych danej konkurencji są ściśle związane ze
zmianami aktywności enzymów specyficznych dla konkretnych wysiłków.
WYTRZYMAŁOŚĆ
Najistotniejszą
cechą motoryczną każdego długodystansowca jest bez wątpienia
wytrzymałość.
Wytrzymałość wg Sozańskiego to zdolność do kontynuowania długotrwałego
wysiłku o określonej intensywności, przy utrzymaniu możliwie
największej efektywności pracy i zachowaniu podwyższonej
odporności na zmęczenie - podczas wysiłków w różnych
warunkach środowiska zewnętrznego.
METODYKA
KSZTAŁTOWANIA WYTRZYMAŁOŚCI
Metodyka kształtowania wytrzymałości polega na wielokrotnym
doprowadzaniu organizmu do optymalnego poziomu zmęczenia, co
przez mechanizmy adaptacyjne prowadzi do zjawiska "superkompensacji"
(odbudowy z "nadmiarem") i przyczynia się, łącznie z
efektami adaptacji psychicznej, do podnoszenia poziomu wytrzymałości.
Skuteczność treningu zależy w tym przypadku nie tylko od wielkości
zmęczenia, lecz także od charakteru wysiłku wywołującego to
zmęczenie.
TRENING
WYTRZYMAŁOŚCI
Trening wytrzymałości to chroniczne drażnienie komórek mięśniowych
bodźcami nerwowymi typowymi dla tego rodzaju wysiłku. Adaptacja
do wysiłku wytrzymałościowego zachodzi (jak wykazał to
eksperymentalnie jako pierwszy Holloszy) poprzez zwiększenie
zawartości mitochondriów w mięśniu. Prowadzi to do wzrostu zużycia
tlenu przez taki mięsień i oczywiście możliwości zamiany większej
ilości cząsteczek ADP w ATP na drodze fosforylacji oksydacyjnej
w mitochondriach. Oczywiście pozwala to na wykonywanie większej
pracy. Dzieje się tak dlatego, ponieważ wzrasta także aktywność
enzymów przenoszących wodory z cytoplazmy do mitochondriów, jak
również ilość mioglobiny w mięśniu. Konsekwencjami powyższych
zmian jest wzrost VO2max i wzrost % VO2max wykorzystywanego,
zmniejszenie ilości wytwarzanego mleczanu w trakcie pracy
submaksymalnej i zwiększenie ilości włókien STHO (wolnokurczliwych,
wysokotlenowych). Badania potwierdziły, że umięśnienie długodystansowców
odznacza się wysoką zawartością procentową włókien
wolnokurczliwych, w przeciwieństwie do sprinterów, czy nawet średniodystansowców.
|
